بررسي كاركرد رنگ در ديوان مولوي كُرد

يكي از مؤثرترين ابزارهاي آفرينش هنريادبي، رنگ است؛ چرا كه رنگ، نه فقط پديده‌اي طبيعي، بلكه واقعيتي روان‌شناختي و زيباشناختي محسوب مي‌شود و با تصويرسازي‌هاي ادبي، نقش مهمّي در القاي مفاهيم مختلف به مخاطبان دارد؛ از اين‌رو تفسير و تحليل كاركرد رنگ‌ در آثار شعري شعرا، مي‌تواند مخاطب را با جهان فكري آن‌ها آشنا كند و بسياري از حالات روحي و زواياي پنهان شخصيتيِ خالق اثر هنري را بيان نمايد. بنابراين، نوشتار حاضر برآن است تا با روش توصيفيتحليلي، رويكرد مولوي كُرد را نسبت به رنگ‌ها نشان دهد و با ارائه ي تحليلي در اين زمينه، تصوير و توصيفي از روحيات و ابعاد شخصيّتي شاعر را ارائه دهد. بررسي‌ها بيانگر آن است كه رنگ‌ها و تنوّع آنها در شعر مولوي كُرد از بسامد قابل توجهي برخوردار است كه در اين ميان رنگ سياه، زرد، سفيد و سبز به خاطر اوضاع اجتماعي زمان شاعر، اتفاقات و حوادث زندگي شخصي و همچنين اعتقادات و باورهاي ديني وي، حضور برجسته‌اي دارد. افزون براين، بسامد بالاي رنگ سياه و تيره در سروده‌هاي شاعر، نشان از غلبه ي روحيه ي يأس و دلمردگي در مقطعي از زندگي شاعر دارد كه اتفاقات ناگواري از قبيل بيماري، مرگ فرزند و همسر مي‌تواند در اين رويكرد دخيل بوده‌ باشد.