پيش‌بيني سندرم خستگي مزمن مادران كودكان مبتلا به ‌سرطان بر اساس همدلي و احساس گناه

هدف از پژوهش حاضر، پيش‌بيني سندرم خستگي مزمن در مادران كودكان مبتلا به‌ سرطان بر اساس همدلي و احساس گناه تجربه ‌شده در اين افراد بود. روش پژوهش از نوع همبستگي بود. جامعه آماري شامل كليه مادران داراي كودك مبتلا به سرطان، در فاصله تابستان و پاييز سال 1398 بود كه 87 نفر با روش نمونه گيري در دسترس و از طريق پيمايش اينترنتي مورد بررسي قرار گرفتند. ابزار سنجش شامل پرسشنامه‌هاي احساس گناه بين‌فردي (IGQ-67)، واكنش بين‌فردي (IRI) و خستگي مزمن چالدر (CFS-11) بود. داده‌ها با روش‌هاي همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه و با استفاده از نرم‌افزار آماري 21Spss- تحليل شدند. نتايج حاصل از تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها نشان داد، سندرم خستگي مزمن با احساس گناه كلي و ابعاد آن؛ شامل گناه بازمانده، گناه جدايي، گناه قدرت مطلق و گناه نفرت از خود و با دو بُعد ديدگاه‌گيري و تخيل از همدلي، رابطه مثبت و معناداري داشت. همچنين ابعاد گناه قدرت مطلق و تخيل توانستند 60.8 درصد از واريانس خستگي مزمن را پيش‌بيني نمايند. با توجه به ‌نقش احساس گناه و همدلي در تجربه ‌خستگي مزمن مادران كودكان مبتلا به ‌سرطان، مداخلات روان‌شناختي مربوط به‌ تنظيم و مديريت هيجانات، مي‌تواند نقش بسزايي در كاهش فرسودگي روان‌شناختي آن‌ها داشته باشد.