تحليل مباني هستي‌شناختي بحران زيست محيطي معاصر و شروط امكان غلبه بر آن بر‌اساس تفكر مارتين هيدگر

زندگي انسان به گونه اي اجتناب ناپذير با محيط زيست و طبيعت پيوند خورده است؛ انسان بر زمين اقامت دارد و بنابراين وابستگي و تعلق او به زمين و موجودات ديگر پيش فرض همۀ نسبت هاي ديگر او محسوب مي‎شود. اما عمدتاً اين نسبت به تدريج به صورت ناديده گرفتن يك طرف؛ يعني محيط زيست و بهره‎وري از آن در جهت خواستِ طرف ديگر، انسان، درآمده است. اين نسبت، نسبتي مبتني بر تفكر سوژهابژه و ديگر‌بودگي محيط زيست است. ادامۀ اين وضعيت به حيات زمين و همۀ موجودات آن آسيب جدي خواهد رساند. هيدگر كه تاريخ تمدن غرب را تاريخ غفلت از وجود مي داند، ريشه هاي عميق نسبت كنوني بشر با طبيعت و در‌ نتيجه بحران زيست‎محيطي را در تلقي خاصي از موجودات مي داند كه بر‌اساس آن موجودات به متعلقات صرف شناسايي بشري، جهت تسلط بر آنها تنزل يافته اند. هيدگر چنين نسبتي با موجودات و كل طبيعت را نسبتي سوبژكتيو دانسته و مي كوشد با طرح مسأله وجود و درجهانبودن و هم جواري آدمي با موجودات و سكني گزيدن او در زمين براساس دوستي و نفي دوگانه انگاري، تقابل انسان با طبيعت را منتفي سازد.