بررسي فرايند همگرايي در سازمان همكاري‌هاي اقتصادي اكو

فرايند جهاني شدن اقتصاد وآثار آن بر زندگي ملل مختلف در سالهاي اخير موجب شده است تا دولتها با حساسيت ويژه‌اي به شناخت همه جانبه اين پديده و اتخاذ تصميمات مناسب براي بهره گيري از فوايد و كاهش مضار آن همت گمارند، چرا كه دستيابي به توسعه پايدار و متوازن، نيازمند توجه به توسعه‌اي جهانشمول است. و براي ايجاد رفاه عادلانه و بهبود اقتصادي در جوامع، بايد فرايند جهاني شدن را هدايت كرد. از سوي ديگر، مديريت بهتر اين فرايند مشاركت فعالانه دولتها، بخصوص كشورهاي در حال توسعه را در تصميم گيريهاي بين المللي مي‌طلبد و چنين مشاركتي تنها در قالب همكاري هاي منطقه‌اي امكانپذير است. سؤال اصلي كه اين مقاله در مقام پاسخگويي به آن برآمده علل همگرايي و واگرايي در ميان اعضاي تشكيل دهنده سازمان همكاري‌هاي اقتصادي اكوست. فرضيه پژوهش حاضر نشان مي‌دهد كه مشكل بنيادي اكو نبود زمينه و امكانات لازم براي همكاري اقتصادي نيست، بلكه نبود اراده سياسي و زير ساخت‌هاي نهادي براي پوياسازي اين سازمان است. براي افزايش همگرايي در اكو راهبردهايي پيشنهاد مي‌شود، از جمله تقويت دبيرخانه اكو و افزايش شمار كارشناسان آن، ايجاد بستر مناسب براي فعاليت بخش خصوصي در راستاي ايجاد همگرايي بيشتر، و با توجه به اينكه شبكه ترابري مهمترين مزيت نسبي براي كشورهاي عضو است، پيشنهاد مي‌شود كه كشورهاي عضو با بستر سازي نهادي، امكان سرمايه گذاري مستقيم خارجي را در اين حوزه فراهم آورند.