نقش جهان‌شناسي در الگوي اسلامي ايراني پيشرفت

فاقد عنوان لاتين

تدوين الگوي اسلامي ايراني پيشرفت داراي استلزاماتي است كه بدون توجّه به آن‌ها نمي‌توان الگوي كامل و جامعي براي پيشرفت در يك جامعه خاص ترسيم كرد. بي‌ترديد يكي از استلزامات، بررسي مباني در سطوح پايه‌اي آن است كه به‌عنوان زيرساخت‌هاي نظري و بينشي الگو تلقي مي‌شوند. پرسش مهمي وجود دارد مبني بر اين‌كه جهان‌شناسي به‌عنوان يكي از مؤلفه‌هاي اصلي مباني پايه، چه ارتباطي با الگوي اسلامي ايراني پيشرفت دارد؟ در پژوهش حاضر تلاش شد با استفاده از روش سنتي تفسير متون ديني برخي از مهمترين گزاره‌هاي جهان‌شناختي را مطمح‌نظر قرار داده و دلالت‌هاي آن بر الگوي اسلامي ايراني پيشرفت را بررسي شود. در پاسخ به سه پرسش فرعيِ ناظر به رابطه الگوي اسلامي ايراني پيشرفت و جهان‌شناسي(فرجام‌شناسانه، نقش انسان در مطلوبيت آينده و سازوكار تاثير عمل انسان) مشخص شد كه از سويي، اولاً، وجود رابطه ميان اعمال انسان و فرجام انسان انكارناپذير است و توجّه به اين رابطه نقش بسزايي در مديريت زندگي بشر دارد. ثانيا، پيوند عمل انسان و جهان در بيان قرآن به چند شكل تصوير شده و ثالثاً، چگونگي تاثير عمل انسان بر آينده او براي بشر قابل فهم نيست. و از سوي ديگر، وابستگي هستي به خداوند و قانونمندي هستي كه در جهت مقصد نهايي در حركت است، الزاماتي را براي جهان اجتماعي به‌دنبال دارد كه كمال‌گرايي، انطباق جهان اجتماعي با جهان طبيعي و هدفمندي زندگي بشر از جمله آنهاست و شاكله الگوي اسلامي ايراني پيشرفت مبتني بر همين نگاه زيرساختي است.

فاقد چكيده لاتين