پديده معنويت انحرافي و چگونگي برون رفت از آن

فاقد عنوان لاتين

معنويت‌گرايي انحرافي، ازجمله مباحثي است كه در فلسفه دين مطرح‌ مي‌شود و به معناي اختلال در رفتارهاي معنوي انسان است كه در قالب‌هاي مختلف عرفاني، عبادي، و حتي ورزشي نمايان مي‌شود. بررسي ريشه‌هاي اعتقادي اين انحراف، از مطالعات بين‌رشته‌اي محسوب مي‌گردد و عوامل گوناگوني همانند اعتقادات فردي و محيط اجتماعي در بروز آن دخالت دارند. مؤلف در اين پژوهش درصدد است عوامل ‌تأثيرگذار در معنويت‌گرايي انحرافي و چگونگي ­برون‌رفت از آن را‌ كاوش كند. اين مهم با روش توصيفي و تحليل ثانوي كيفي برداده‌هاي نقلي كه برگرفته از قرآن و حديث است، انجام مي‌شود. يافته‌ها حاكي از آن است كه آگاهي‌بخشي و تقويت اعتقادات مذهبي و نيز روي­گرداني از شياطين و توجه به فطرت انساني، و از سوي ديگر، نظارت بر محيط خانوادگي، آموزشي و گروه‌هاي دوستي، از راهكارهاي ‌برون‌رفت از عرصه معنويت انحرافي خواهند بود. نوآوري اين جستار، ارائه الگويي از قرآن و حديث است تا به نظريه اسلامي نويني در مواجهه با پديده معنويت انحرافي، نزديك شويم. همچنين مدلي از آميختگي بين تبيين‌هاي نظري با متدلوژي اسلامي ارائه مي‌گردد كه نشان از تلفيق علم و وحي است.

فاقد چكيده لاتين