اصول وروش‌‌‌‌هاي ايجاد صلح فرهنگي در نهج‌البلاغه

فاقد عنوان لاتين

صلح از موضوعات مطرح در جوامع انساني به ويژه عصر حاضر‌‌‌‌ مي‌باشد. اصول برقراري صلح در ابعاد مختلف همواره مورد توجه پژوهشگران حوزه جامعه‌‌‌‌‌شناسي بوده و سازمان‌‌‌‌هاي مختلف جهاني به ارائه اين مباني پرداخته اند. اين مقاله به روش توصيفي-تحليلي به بررسي مهم‌‌‌‌‌‌ترين مباني و روش‌‌‌‌هاي ايجاد صلح فرهنگي در نهج‌البلاغه پرداخته و‌‌‌‌ مي‌تواند الگوي مناسبي براي فعالان اين حوزه باشد. بر اساس يافته‌‌‌‌هاي پژوهش حاضر امير المومنين (ع) چهار مبنا و اصل عملي ارائه فرموده و بر اساس هر مبنا‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌،‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ روش‌‌‌‌‌‌‌هايي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ توصيه نموده است. مبناي اول «اصل عقلانيت» است و روش‌‌‌‌هاي مبتني بر آن: انتقادپذيري؛ مشورت؛ مقابله با تعصب؛ و‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مقابله با ناداني. دومين مبنا «اصل كرامت انساني» است كه روش‌‌‌‌هاي عدم استبداد و زورگويي؛ عدم شتاب در هنگام خشم؛ موعظه ورفع موانع پندپذيري؛ توجه دادن به حسن عاقبت؛ نكوهش قتل نفس؛ مدارا كردن همراه با قاطعيت؛ رعايت پيمان الهي ميان مومنان؛‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ نكوهش مكر ونيرنگ؛ پرهيز از دشنام دادن؛ نكوهش بزرگ‌طلبي؛ و عدم آزاررساني حتي نسبت به مشركان بر اين مبنا تحقق‌‌‌‌ مي‌يابد. بر اساس «اصل مشاركت» كه سومين مبناست‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌،‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ روش‌‌‌‌هاي شركت در اداي حقوق يكديگر؛ همدلي و توجه به آثار مثبت آن؛‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ايجاد حس مسئوليت؛ و آگاهي از امور ستمديدگان استوار است. مبناي چهارم «اصل تعامل» است كه روش‌‌‌‌هاي رابطه ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌مسالمت‌آميز با مردم؛ دوري از شايعه و هشدار نسبت به ‌‌‌‌‌‌‌تأثيرپذيري از شايعه‌‌‌‌‌‌‌‌ها؛ و حسن ظن به ديگران مطرح شده است.

فاقد چكيده لاتين