تبيين الگوي شايسته مشاركت عمومي خصوصي مسكن قابل استطاعت در كشورهاي درحال توسعه

امروزه مشاركت عمومي و خصوصي(PPP) به‌عنوان يك روش تهيه جايگزين براي ارائه خدمات عمومي شكل گرفته و نقش آن در تحقق مسكن قابل استطاعت در كشورهاي درحال‌توسعه با رويكردي جامع ضرورتي است كه كم‌تر به آن پرداخته شده است. پژوهش حاضر از نظر روش تحقيق توصيفي تحليلي و از نظر هدف كاربردي است. درگام نخست به منظور مفهوم‌پردازي مشاركت‌هاي عموميخصوصي و شناسايي عوامل موفقيت (SFS) از روش تحليل محتوا استفاده گرديد. سپس در يك فرايند پيمايشي در قالب پرسشنامه از متخصصان كشورهاي مختلف در اين حوزه درخواست گرديد تا هريك از عوامل موفقيت شناسايي شده را با توجه به سطح ضرورت يا درجه اهميت رتبه‌بندي نمايند. داده‌هاي جمع‌آوري شده از طريق اسناد و پاسخ‌دهندگان مربوطه به ترتيب با NVivo و بسته آماري براي علوم اجتماعي (SPSS) تجزيه‌وتحليل گرديد. يافته‌ها نشان داد كه از بين 24 معيار اوليه، 16 معيار كفايت لازم را براي قرارگيري در ليست شاخص‌هاي ضروري موفقيت بدست آوردند. چارچوب قانوني مطلوب و كارآمد ، اراده سياسي و تعهد به PPP مسكن قابل‌استطاعت و تخصيص و تقسيم منصفانه ريسك سه معياري هستند كه بالاترين درجه ضرورت را مطابق نظر متخصصان كشورهاي مختلف به خود اختصاص داده‌اند. همچنين يافته‌هاي حاصل از تحليل عاملي روشن نمود كه چهار عامل بعد سياسي، قانونينهادي ، بعد اقتصادي ، قرارداد معقول و مشوق‌ها و محرك‌ها به ترتيب با تبيين 30.299، 17.319، 11.694و 9.650 درصد از واريانس تأثيرگذارترين عوامل در تحقق الگوي شايسته مشاركت‌هاي عموميخصوصي مسكن قابل‌استطاعت هستند.