نقش فعاليت بدني در فرسودگي شغلي كاركنان نيروي انتظامي (مطالعۀ موردي: نيروي انتظامي استان ايلام)

No Title

هدف از اين تحقيق، تبيين نقش فعاليت بدني در فرسودگي شغلي كاركنان نيروي انتظامي استان ايلام و روش تحقيق، توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعۀ آماري تحقيق را كليۀ كاركنان نيروي انتظامي استان ايلام تشكيل دادند. نمونۀ آماري با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس و جدول حجم نمونۀ كرجسي و مورگان،320 نفر به‌دست آمد. به‌منظور گردآوري داده‌ها، از پرسشنامه‌هاي فعاليت بدني بِك (1982) و فرسودگي شغلي مسلچ و جكسون (1985) استفاده شد. روايي پرسشنامه‌ها، به تأييد 5 متخصص مديريت ورزشي رسيده و پايايي آنها به وسيلۀ آزمون آلفاي كرونباخ به‌ترتيب: 0/885 و 0/876 به‌دست آمد. از دو روش آمار توصيفي و استنباطي براي تجزيه و تحليل داده‌ها استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه بين فعاليت‌هاي بدني و مؤلفه‌هاي آن با فرسودگي شغلي كاركنان ارتباط منفي و معنا‌داري وجود دارد، همچنين نتايج حاصل از رگرسيون نشان داد كه از بين مؤلفه‌هاي فعاليت بدني، مؤلفه‌هاي اوقات فراغت و ورزش قادر به پيش‌بيني معنادار فرسودگي شغلي كاركنان نيروي انتظامي استان ايلام هستند. با توجه به نتايج، به نظر مي‌رسد كه فعاليت بدني، نقش مهمي در كاهش فرسودگي شغلي كاركنان نيروي انتظامي ايفا مي‌كند.

NO Abstract