مثبت‌انديشي در رويكرد اخلاق عرفاني و رابطۀ آن با تعامل زوجين

مثبت‌انديش، با توجه مثبت به خود و ديگران و آموزش آن، مي‌توان به مديريت زندگي پرداخت. در مقاله حاضر، مثبت‌انديشي در فضاي اخلاق عرفاني بررسي شده و تأثير آن در تعاملات خانوادگي تحليل شده است. سازوكار مثبت‌گرايي حاصل از رويكرد اخلاق عرفاني، تنها بر ابعاد شناختي دروني و فردي پايه­گذاري نشده؛ بلكه بر ابعاد شناختي بيروني، محيطي و الهي مبتني است. مثبت­انديشي در اخلاق عرفاني، با تأسي از جهان‌بيني الهي و توحيدي، در سه محور توجيه الهي رويدادها، توجه مثبت و خوش‌بينانه به نعمت‌هاي الهي و انتظار مثبت به امداد الهي شكل يافته است. همچنين در مقاله حاضر، مباني اخلاق عرفاني و نقش آن در تعامل زوجين بررسي شده است و نگاه توحيدي به وجود همسر در سه محور پذيرش همسر، توجه به ويژگي­ هاي مثبت همسر و مدارا، نمود پيدا كرده است.

No abstract