تحليل انتقادي مباني قرآن بسندگي در شبه قاره هند

No Title

سنت نبوي، يكي از مباني مهم شرع مقدس اسلام و پاسداري از آن بر همگان بايسته است؛ اما در پاره اي از دوران، برخي مكاتب فكري اسلامي در اعتبار احاديث نبوي تشكيك كرده اند. «قرآنيون شبه قاره» يكي از فرقي است كه چنين انديشه اي را در ميان مسلمانان بسط و گسترش داده است. در اين جريان، دانشمندان به تبعيت از «شاه ولي الله» در قرن هجدهم و «سراحمدخان» در قرن نوزدهم ميلادي به بازنگري احاديث پيامبر (ص) پرداختند و در قرن بيستم، «چكرالوي» توانست فرقه اي نو به نام «قرآنيون» تاسيس كند؛ آنان به دلايلي همچون: 1. عدم وحياني بودن سنت پيامبر (ص)؛ 2. عدم شارع بودن پيامبر (ص)؛ 3. شبهه ناك بودن صداقت اخلاقي صحابه؛ 4. ناصحيح بودن حفظ و انتقال احاديث؛ 5. جعلي بودن بسياري از احاديث؛ 6. استقلال قرآن در تفسير خود؛ 7. تبيين مناسك ديني به وسيله عقل؛ 8. عدم نياز به احاديث با توجه به نزول آيه «اكمال»، سنت نبوي را به عنوان يكي از مصادر تشريع، فاقد اعتبار دانسته و قرآن را يگانه مرجع اطمينان بخش از سوي خداوند معرفي كردند. از همين روي، در اين نوشتار كوشش شده با روش توصيفي تحليلي، مباني اهل قرآن تبيين و تحليل شود.

No abstract