بررسي وضعيت افول پايگاه قدرت در دوره سلطان مسعود غزنوي

The Study of Government Failure in Time of Sultan Masoud Qaznavi

ناسازگاري دروني در قدرت نظاميان عصر غزنوي از ظهور اولين تا واپسين سلاطين اين سلسله حكومتي به ويژه در زمان حكومت مسعود (432-421ق.) و پيشتر محمود (421-389ق.) از عوامل افول آن به شمار مي‌رود. اين مقاله پس از مروري بر ساختار سياسي و نظامي حكومت غزنوي، علل افول پايگاه قدرت در قلمروي زماني حكومت سلطان مسعود غزنوي (432-421ق.) را با محوريت تعارض‌هاي موجود در درون شاكله قدرت نظامي غزنويان و در قالب محورهاي آشوبهاي دروني، پيكارهاي بيروني، نزاع براي كسب قدرت و ستيزه‌جويي‌هاي خواص حكومتي بررسي مي‌كند. اين تعارض دروني به حدي بود كه راهكارهاي معطوف به خروج از وضعيت بي ثبات پيش‌آمده را غيرمؤثر ساخت.

The internal contradiction among the militants in Qaznavid era from the advent of the first to the last sultans of this dynasty particularly in time of Masoud (421-432 After Hijrah) and Mahmood (389-421 After Hijrah) is considered the main reason of failure of government. After a review on the political and military structure of Qaznavid government, the article studies the reasons of collapse of Sultan Masoud’s government with the emphasis on the existent conflicts in the foundation of military authority of Qaznavids in form of internal chaos, external battles, struggle to achieve authority, and aggressions among the governmental individuals. This internal conflict was to the extent that the strategies towards getting rid of the present instable situation were neutralized.