بررسي اثر رژيم‌هاي ريسك‌ سياسي، اقتصادي و مالي در ‏تقاضاي ‏بيمه‌هاي زندگي

هدف: ‌اين پژوهش با هدف ارزيابي ‏اثر رژيم‌هاي مختلف ريسك‌هاي كلان سياسي، اقتصادي و مالي به‌عنوان متغيرهاي ‏انتقال مبتني بر شاخص ‏راهنماي بين‌المللي ريسك بين‌كشوري‌ ‎در تاثيرگذاري ‏متغيرهاي توليد ناخالص داخلي، اميد به زندگي، بيكاري، تورم، نرخ ثبت نام ‏‏‏(باسوادي) و درجه شهرنشيني بر تقاضاي بيمه‌هاي زندگي در كشورهاي منتخب خاورميانه طي دوره 20171990 ‌انجام شده است.روش‌شناسي: با توجه به نظريه مطلوبيت انتظاري در شرايط نااطميناني فون‌نيومن و مورگنشترن (1947) كه توسط ياري (1965) و سپس لوئيس (1989) بسط داده شده، در اين تحقيق از مدل رگرسيون پانل انتقال ملايم آستانه‌اي با تابع انتقال لاجيت براي بررسي موضوع و دستيابي به هدف تحقيق استفاده شده است.يافته‌ها: حد آستانه در مدل با ريسك سياسي، اقتصادي و مالي به ترتيب 73.72، 30.00 و 29.2 برآورد شد. ‌سرعت انتقال بين دو رژيم نيز در هر سه مدل 60.07، 0.3685 و 0.049 برآورد گرديد. بنابراين، بالاترين سرعت انتقال مربوط به تابع انتقال ريسك سياسي است كه منجر به شكست منحني لاجيت انتقال و رويه سه بعدي شد. كمترين سرعت انتقال نيز مربوط به ريسك مالي است كه منجر به انحناي بسيار كم تابع انتقال لاجيت شد.نتيجه‌گيري: نتايج برآوردي ‌مدل هاي سه گانه تحقيق نشان داد ‌نرخ بهره حقيقي داراي اثر آستانه‌اي و تأثير معني‌داري نيست‌ كه دليل آن مي‌تواند عدم توسعه مالي بازارهاي مالي، دخالت در بازار پول و سيستم بانكي و تعيين دستوري نرخ بهره در كشورهاي منتخب باشد. در رژيم با ريسك مالي كمتر حساسيت تقاضاي بيمه‌هاي زندگي به نرخ تورم كمتر است و بيمه زندگي به‌عنوان يك دارايي با بازدهي بلندمدت شناخته مي‌‌شود. توليد ناخالص داخلي و اميد به زندگي نيز در هر سه مدل داراي اثر آستانه‌اي هستند. در رژيم با ريسك سياسي و مالي كمتر، حساسيت تقاضاي بيمه زندگي نسبت به شهرنشيني بيشتر است. نرخ باسوادي نيز در رژيم با ريسك مالي كمتر، تأثير جزئي بيشتري بر تقاضاي بيمه زندگي دارد.