واكاوي رويكرد نظام حقوقي ايران به وضعيت زنانِ خانه دار

هدف پژوهش حاضر واكاوي وضعيت زنان خانه دار در نظام حقوقي ايران از حيث وظايف دولت در برابر اين گروه از شهروندان به‌قصد ارائه راهكاري حقوقي براي حمايت مطلوب و احقاق حقوق بشري آنان است. از آنجا كه اشتغال پيش شرطِ بهره مندي معنادار از حقوق بشر است، چالش اصلي، تنظيم سطح حمايت ها است؛ به نحوي كه هم حقوق زنان خانه دار محقق شود و هم انگيزه اشتغال زنان از ميان نرود. روش پژوهش توصيفيتحليلي با رويكرد تطبيقي است؛ در وهله نخست مسائل و مشكلات زنان خانه دار تبيين و سپس مسائل بر راه‌كارهاي نظام حقوقي براي رفع آنها منطبق مي شود تا با روشن شدن مشكلات مغفول مانده، توصيه هايي برايِ رفع آن ارائه مي‌گردد. مهمترين مسأله زنان خانه دار، كسريِ كنش و مشاركت عمومي و عدم دسترسي به منابع ثروت عمومي است. در حال حاضر نظام حقوقي ايران برنامه‌ جامعي براي زنان خانه دار ندارد. راه‌كار پيشنهادي قائل شدن به تفكيك ميان نسل كنوني و آينده است. به اين ترتيب كه از طرفي خانه داريِ بخشي از زنان نسل كنوني به رسميت شناخته شود و دولت مسئولانه و همه جانبه مشكلات آنان را رفع كند و از طرف ديگر زمينه اشتغال براي نسل آينده زنان فراهم شود؛ تا خانه داري به يك انتخاب معنادار فردي تبديل گردد.