ارائه مدل كيفي همسويي راهبردهاي استعداديابي فدراسيون‌هاي ورزشي ايران

تحقيق حاضر به‌منظور ارائه مدل هم‌سويي راهبردهاي استعداديابي فدراسيون‌هاي ورزشي ايران به‌صورت كيفي انجام شد. روش تحقيق حاضر اكتشافي، از نوع نظريه داده‌بنياد (گراندد تئوري) بود كه در قالب مصاحبه و تحليل محتوايي و ساختاري مصاحبه‌ها با رويكرد استقرايي به روش استراوس و كوربين انجام شد. به‌منظور گردآوري اطلاعات از افراد متخصص، كارشناسان و خبرگان مطلع در حيطه استعداديابي به تعداد 17 نفر به‌صورت هدفمند و به شيوه گلوله برفي به‌عنوان نمونه انتخاب شدند و مصاحبه‌ها تا زمان رسيدن به اشباع نظري ادامه يافت. براي تحليل كيفي، از نرم‌افزار MAXQDA استفاده شد و مدل نهايي گزارش گرديد. بر پايه مؤلفه‌هاي مدل پارادايمي، 4 عامل اصلي (مديريت منابع مالي، مديريت تخصصي)، 6 عامل علي (نقش رسانه‌ها، نگاه علمي به ورزش)، 6 عامل زمينه‌اي و بسترساز (توسعه ورزش همگاني، ايجاد مراكز استعداديابي)، 7 عامل مداخله‌گر (ضعف مديريت، توجه به نيازهاي ورزشكاران)، 8 عامل راهبردي (ارتقاي دانش مربيان، حمايت فدراسيون‌ها)، 10 پيامد (كاهش هزينه‌ها، توسعه پايدار ورزش) شناسايي شد. براساس جمع‌بندي كلي، متوليان ورزش كشور بايد ضمن مهياسازي عوامل اصلي و مديريت عوامل زمينه‌اي و مداخله‌گر، با برنامه‌ريزي و تبيين راهبردهاي استعداديابي مناسب، نسبت به هماهنگي و هم‌سوسازي راهبردهاي استعداديابي در فدراسيون‌هاي ورزشي تلاش كنند تا علاوه بر شناسايي و شكوفايي استعدادها در حوزه‌هاي تخصصي، جامعه نيز از پيامدهاي آشكار فرهنگي، اجتماعي، اقتصادي و سياسي آن بهره‌مند گردد.