تأثير هويت مكاني بر زيست‏پذيري سكونت‏گاههاي روستايي پيراشهري كلانشهر مشهد

مسئله تحقيق: هويت مكاني در سكونتگاههاي روستايي پيراشهري مورد مطالعه از نظر ساكنان در چه وضعيتي قرار دارد؟ هويت مكاني به چه ميزان بر زيست‏پذيري سكونتگاههاي پيراشهري به ويژه در حاشيه كلانشهرها تأثيرگذار است؟ هدف تحقيق بررسي تأثير هويت مكاني بر زيست‏پذيري روستاهاي پيراشهري شهر مشهد مي‏باشد. روش تحقيق: جامعۀ آماري پژوهش طبق آمار سرشماري 1395، روستاهاي دهستان تبادكان شهرستان مشهد در بخش مركزي شهرستان مشهد است كه در پژوهش به دو محور سيمان و كلات تقسيم شده است. طبق فرمول كوكران تعداد نمونه لازم جهت تكميل پرسش‏نامه 169 خانوار به‏دست آمد. جهت تجزيه تحليل داده‏ها از آزمون‌هاي، تي تك‏‏نمونه‏اي، پيرسون و  معادلات ساختاري Smat PLS و براي رتبه‏بندي روستاها از روش تصميم‏گيري چند معياره ويكور استفاده شده است. بحث اصلي: يافته‏هاي پژوهش نشان مي‏دهد ميانگين هويت مكاني در بين روستاهاي مورد مطالعه پايين است و ابعاد هويت مكاني در اين پژوهش كه شامل تمايز، تداوم، عزت نفس و خودكارآمدي بوده‏اند با متغير زيست‏پذيري داراي رابطه معناداري بوده‏اند بدين صورت كه هرچه هويت مكاني بالاتر زيست‏پذيري در بين روستاييان بالاتر ‏باشد، متغير تمايز به ميزان 0/100اثر مستقيم بر متغير زيست‏پذيري دارد؛ بدين معني كه متغير تمايز به ميزان 10 درصد توانسته است اثر مستقيمي بر سازۀ زيست‏پذيري بگذارد؛ همچنين متغير تداوم به ميزان 0/297- اثرمستقيم و معكوس بر سازۀ زيست‏پذيري دارد؛ يعني با افزايش در سازۀ تداوم به ميزان يك واحد، شاهد كاهش در سازۀ زيست‏پذيري به ميزان 0/297- خواهيم بود. متغير عزت نفس نيز به ميزان 0/318 و متغير خودكارآمدي به ميزان 0/621 اثرمستقيم بر سازۀ زيست‌پذيري دارد. همان‏طوركه مشاهده مي‏شود متغير خودكارآمدي به نسبت ساير متغيرها اثر مستقيم بيشتري به ميزان 62/1درصد بر سازۀ زيست‌پذيري اثر مستقيم دارد.