ابتكار كمربند و راه چين در غرب آسيا از ديدگاه نظريه‌هاي اقتصاد سياسي بين‌الملل

ادبيات توليدي پژوهش‌گران اقتصاد سياسي بين‌‌الملل دربارۀ ابتكار كمربند و راه چين و تأثيرات آن در غرب آسيا ذيل چهار كلان‌نظريۀ رئاليستي، ليبراليستي، سازه‌‌انگاري، و ماركسيستي جاي مي‌‌گيرد و غالباً مبتني‌بر پيش‌‌بيني بدون دادۀ عيني كافي و نيز تقليل‌‌گرا و تك‌عاملي‌اند، به‌طوري‌كه برخي صرفاً براساس منطق تدوام و ثبات پديده‌‌ها به سياست قدرت (رئاليسم)، برخي در فضاي جهاني‌‌شدن اقتصاد به سياست منفعت (ليبراليسم)، برخي براساس معنا، هويت، و مليت به سياست هويت (سازه‌‌انگاري)، و درنهايت برخي هم براساس طبقه، سلطه، و امپرياليسم به سياست سلطۀ طبقاتي (ماركسيسم) به آن توجه كرده‌‌اند. سؤال اين مقاله اين است كه كدام نظريه تأثيرات ابتكار كمربند و راه در اقتصاد سياسي غرب آسيا را بهتر تبيين مي‌‌كند. با مقايسۀ اين كلان‌نظريه‌‌ها، ايدۀ اين مقاله اين است كه مفهوم رژيم‌‌هاي بين‌‌المللي اقتصادي كيوهان و ناي در كتاب قدرت و وابستگي متقابل، به‌ويژه مدل فرايندهاي اقتصادي آنان، كه شبيه روندهاي سه‌‌گانۀ يادشده است، به‎مثابۀ نظريۀ ميان‌‌برد كه به آن واقع‌‌گرايي تعديل‌‌يافته هم مي‌‌گويند، مفاهيم نظري مناسب‌تري براي توصيف و تبيين پيچيدگي ابتكار كمربند و راه در غرب آسيا فراهم مي‌سازد. يافته‌‌هاي اين پژوهش نشان مي‌‌دهد كه ابتكار كمربند و راه در غرب آسيا موجب تقويت و افزايش‌‌ كالاهاي عمومي مانند سرمايه، خدمات، و كار شده و به‌تبع باعث تقويت همكاري اقتصادي، سرمايه‌‌گذاري، فناوري‌‌هاي حمل‌ونقل و ارتباطات، و نيز افزايش انگيزۀ دولت‌ها براي تقويت اقتصادمحورشدن سياست خارجي شده است.