تمرين ورزشي زودهنگام پس از سكته قلبي سطح سيستاتين C و آنتي ژن كربوهيدراتي 125 را در موش صحرايي كاهش مي‌دهد

هدف: هدف از اين مطالعه بررسي تاثير تمرين هوازي بر تغييرات قلبي متابوليكي و التهابي ناشي از سكته قلبي در موش صحرايي انجام شد. مواد و روش‏ها: در اين مطالعه تجربي، موش‌هاي صحرايي نر نژاد ويستار دو ماهه سكته داده شدند و به‏طور تصادفي به‏دو گروه تقسيم شدند (هر گروه 11 سر): آنفاركتوس+بي‏تحركي (MI+S) و آنفاركتوس+تمرين هوازي (MI+EX). پس از دوره سازگاري، ايزوپروترنول (85 ميلي‏گرم در كيلوگرم) به‏صورت زيرجلدي و در فواصل 24 ساعته به‏مدت 2 روز به‏موش‌ها تزريق شد. آسيب ميوكارد ناشي از ايزوپروترنول با افزايش سطح سرمي تروپونين I قلبي و افزايش قطعه ST نشان داده شد. موش‏هاي MI+EX براي يك دوره 10 هفته‌اي در شرايط دويدن روي تردميل قرار گرفتند. 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمرين، يك نمونه وريدي براي تعيين پارامترهاي متابوليك ازجمله آنتي‏ژن كربوهيدراتي 125 و سيستاتين C جمع‏آوري شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون تي مستقل استفاده شد (0.05 p).نتايج: همان‏طور كه پيش بيني مي‌شد، در گروه MI+S غلظت آنتي‏ژن كربوهيدراتي 125 (0.03=p)، سيستاتين C (0.01=p) و تروپونين I (0.002=p) بالا بود. برخلاف گروه MI+S، در گروه MI+EX سطح آنتي ژن كربوهيدراتي 125 (0.01=p)، سيستاتين C (0.04=p) و آزمون ورزشي بيشينه تردميل (0.01=p) بهبود يافت.نتيجه‏گيري: يافته‌هاي ما نشان مي‌دهد كه تمرين هوازي زود هنگام ممكن است در جلوگيري از تغييرات منفي در پارامترهاي عمل‏كردي، التهابي و متابوليكي مربوط به MI مفيد باشد.