مدل‌سازي همبستگي متقابل سه‌بعدي داده‌هاي مغناطيس‌سنجي معدن شواز، يزد، ايران

در اين مقاله به معرفي روش همبستگي متقابل سه‌بعدي براي تفسير داده‌هاي مغناطيس سنجي و گراديان قائم آن ها پرداخته‌شده است كه روشي بسيار سريع براي مدل‌سازي داده‌ها در فضاي احتمال، تشخيص مناطق بي‌هنجاري و نحوه گسترش پيراموني و عمقي توده‌هاي مدفون است. در اين مقاله براي نخستين بار و باهدف مدل‌سازي توده كانساري، از اين روش در محيط معدني استفاده‌شده است. در اين روش ابتدا زمين به يك شبكه منظم سه‌بعدي تقسيم بندي شده، سپس مقدار همبستگي هر گره ي شبكه نسبت به‌كل شبكه برداشت محاسبه‌شده و در انتها توموگرام اين مقادير رسم مي‌شود. مناطق با بيشترين مقدار قدر مطلق، محتمل‌ترين محل براي وجود توده هاي مدفون مي‌باشند. بايد توجه داشت كه نتايج در محدوده [1+ 1] قرار دارند كه بيانگر فزوني يا كسري مغناطش يا خودپذيري مغناطيسي توده ي بي‌هنجاري نسبت به مغناطش يا خودپذيري مغناطيسي توده ميزبان است. اين روش بر روي دو مدل مصنوعي اعمال شد. مدل اول ساده‌ترين مدل و شامل يك مكعب و دومين مدل به‌منظور سنجش قدرت تفكيك عرضي روش، از دو مكعب با مقادير متفاوت خودپذيري مغناطيسي، تشكيل‌شده است. هر دو مدل در محيطي همگن قرار داشته و مقدار مغناطيس بازماند در توده ها صفر در نظر گرفته‌شده است. نتايج نشان‌دهنده ي دقت قابل‌قبول روش در تخمين عمق و گستره توده هاي مدفون است. سپس اين روش بر روي داده هاي برداشت مغناطيس سنجي معدن شواز و گراديان قائم آن ها اعمال شد. نتايج حاصل با مدل‌سازي پيشين صورت گرفته و اطلاعات حاصل از گمانه هاي موجود در محدوده، مقايسه گرديده و درنهايت عمق و شكل تقريبي توده مشخص گرديد.