فرادرماني از منظر فقه اماميه

No Title

بهره گيري از انرژي هاي اطراف يا انرژي درون بدن براي ترميم سلول هاي معيوب، از پديده هاي شگفتي است كه متاسفانه گروهي با سودجويي از سادگي و يا احساسات مذهبي مردم در برخي از شاخه هاي آن، به دنبال كلاه برداري و كسب درآمدند. يكي از اين شاخه هاي پر زرق و برق كه انحرافات عميقي را در پي داشته است شاخه درماني است كه لازم است از جهات متعددي مورد بحث فقهي واقع شود. تحقيق حاضر با هدف بررسي حكم تكليفي درمان گري با پديده فرادرماني در فقه اماميه انجام شده است. پژوهش بر پايه بازشناسي مفهومي مولفه هاي موثر و مرتبط با موضوع پژوهش و نيز كاربردهاي عملي و روش هاي فرا درماني بر اساس مكتوبات و ادعاهاي مدعيان آن سامان يافته است. سحر، ضرري بودن، تسلط بر جن و تسليط آن بر آدمي و وجود عقايد باطل در فرادرماني، عناويني هستند كه در تعيين حكم فرادرماني نقش دارند. نتايج پژوهش نشان مي دهد كه فرادرماني به جهت دارا بودن مولفه هاي سحر و هم چنين دخالت عقايد باطل در درمان، محكوم به حرمت است؛ علاوه بر اينكه در آن، تسخير و تسليط جن رخ مي دهد كه در صورت ايذاء جن مسلمان، از اين جهت هم متصف به حرمت مي شود.

No abstract