ارزيابي كارايي مدل‏ هاي ويكور، L-THIA و شبكۀ عصبي مصنوعي در تحليل منطقه‏ اي سيلاب (مطالعۀ موردي: استان خراسان رضوي)

با توجه به شرايط طبيعي ايران، بي‌توجهي به موضوع سيلاب‏‏ها مي‏تواند خسارت‏هاي جبران‌ناپذيري به بار آورد كه در اين ميان، برآورد سيلاب و پهنه‏بندي نواحي سيل‌گير اهميت بسيار زيادي در كنترل خطرات دارد. بنابراين، پهنه‏بندي بر اثر تغييرات اقليمي، امري ضروري است. از اين‌رو، در پژوهش حاضر به منظور بررسي خطر‏پذيري سيلاب در حوضه‏هاي منتخب خراسان رضوي با استفاده از مدل ويكور، LTHIA و شبكۀ عصبي مصنوعي انجام شده است. سپس، از متغيرهاي چهارده‌گانۀ مؤثر بر وقوع سيلاب شامل اقليم، كاربري اراضي، ارتفاع، تراكم زهكشي، واحدهاي ژئومورفولوژي، ليتولوژي، ارتفاع رواناب، نفوذپذيري، شيب و جهت آن، فاصله از آبراهه، بارش، دما و خاك استفاده شده است. نتايج نشان داد از ميان عوامل نامبرده، پارامترهاي اقليم، كاربري اراضي، شيب، تراكم زهكشي، فاصله از آبراهه، بارش، خاك و واحدهاي ژئومورفولوژي بر اساس محاسبات آماري تأثير بيشتري را در وقوع سيلاب دارند. ارزيابي كمي و كيفي نتايج با استفاده از آماره‏هاي گوناگون نشان داد مدل ‏LTHIA‏، با گاماي 0.8 بيشترين مقدار همبستگي را با لايه‏هاي اوليه دارد ‌و از دقت و كارايي بيشتري نسبت به دو مدل ويكور و شبكۀ عصبي مصنوعي در پيش‏بيني سيلاب برخوردار است.