سيماي معشوق در كليات شمس

عشق وديعه اي الهي است كه در وجود انسان نهاد شده و با ذات فطري وي عجين گشته و باعث مي شود پيوسته به دنبال معشوق حقيقي باشد. در تمام مكاتب عرفاني، عشق ركني است كه بنياد هستي بر آن بنا شده است. مولانا جلال الدين رومي به سبب سوز عشقي كه در دل دارد (( مقامات تتبل را تا فنا )) پشت سر مي نهد تا به معشوق راستين ( ذات احديت ) نائل شود. 604-672 . پژوهش حاضر بر آن است كه نشان دهد: 1. مولانا هر پديده اي را جلوه اي از معشوق خود ميداند. 2. جلال الدين معشوق را سرشار از اوصاف متضاد مي بيند و از اين رو وصف او را با معيار عقل، ناممكن م يداند. 3. او معشوق را مي شناسد و به اوصاف او (جمال، صمد بودن، وفاداري، پيدا و پنهان و ...) واقف است و او را راه و راهنما م يداند. 4. وي انسان كامل را وجود جامع و آيينه تمام نماي اسماء و صفات الهي مي شناسد.