اثرات گردشگري بر ارتقاي سطح رفاه اقتصادي و اجتماعي خانوارهاي روستايي شهرستان چابهار

براي دستيابي به توسعه روستايي و افزايش رفاه خانوارهاي روستايي توجه به توسعه گردشگري يك عامل و رهيافت مهم در اين زمينه مي‌باشد؛ چرا كه گردشگري مي‌تواند نقش مهمي در رفاه خانوارها و همچنين پايداري معيشت روستايي داشته باشد. هدف اين مطالعه بررسي اثرات گردشگري بر ارتقاي سطح رفاه اقتصادي و اجتماعي روستاهاي ساحلي شهرستان چابهار مي‌باشد. تحقيق حاضر از نظر هدف، كاربردي و روش انجام آن توصيفي-تحليلي است. جامعه آماري خانوارهاي روستايي شهرستان چابهار مي‌باشد (3720=N). با استفاده از فرمول كوكران و به روش نمونه‌گيري سهميه‌اي، 280 خانوار در 6 روستاي ساحلي كه داراي جاذبه‌هاي گردشگري هستند به عنوان نمونه انتخاب گرديد. براي تحليل داده‌ها و پاسخگويي به سوالات پژوهش از آزمون هم‌انباشتگي نامحدود اكتشافي، آزمون تحليل واريانس و رگرسيون چند متغيره استفاده شد. نتايج نشان داد كه از نظر شاخص‌هاي رفاه اقتصادي، گردشگري به ترتيب بيشترين اثرات را بر ايجاد اشتغال فصلي، بهبود درآمد، توسعه مسكن، و تحرك اقتصاد محلي داشته است. از نظر شاخص‌هاي رفاه اجتماعي، به ترتيب بيشترين اثرات گردشگري مربوط به بهبود اوقات فراغت، تغيير سبك و شيوه زندگي، توسعه امكانات بهداشتي، و افزايش حس تعلق‌ مكاني مردم محلي بوده است. همچنين نتايج نشان داد با اينكه گردشگري در روستاهاي منطقه مورد مطالعه اثرات چشمگيري بر رفاه اقتصادي و اجتماعي خانوارهاي روستايي داشته است؛ ولي در مقايسه با شاخص‌هاي اجتماعي، گردشگري بيشترين اثر را بر رفاه اقتصادي و شاخص‌هاي آن داشته است.