ارزيابي پارامترهاي كيفي منابع آب زيرزميني دشت كامياران كردستان

آب زيرزميني به‏عنوان بخش مهمي از آب‏هاي تجديد‌شوندۀ جهان محسوب شده كه حدود 60 درصد از منابع آب تجديدپذير قابل دسترس را به خود اختصاص داده است. با توجه به اهميت كيفيت آب در مصارف شرب و كشاورزي، اين مطالعه با هدف بررسي كيفي منابع آب زيرزميني دشت كامياران، انجام شد. به اين منظور در گام نخست، در سال 1391، تعداد 42 نمونه از چاه‏هاي آب اين دشت برداشت شده و به‏وسيلۀ روش استاندارد تجزيه‌وتحليل (APHA) در آزمايشگاه آناليز شدند. سپس شش پارامتر كليدي و مؤثر بر تعيين كيفيت آب كه در استانداردهاي شرب و كشاورزي اغلب بيان شده‏اند، مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. سپس، با بررسي مجذور ميانگين مربعات خطا در دو روش درون‏يابي (روش كريجينگ و روش ميانگين فاصلۀ وزني (IDW))، روش IDW به دليل خطاي كمتر (RMSE كمتر) براي پهنه‏بندي انتخاب شد. نتايج نشان داد عوامل هدايت الكتريكي و مواد جامد محلول، داراي بيشترين نوسان‌ها در اين دشت بوده و بازۀ آن براي EC از µmhos/cm 15 هزار تا µmhos/cm 600 و براي TDS از mg/lit 10200 تا mg/lit 45 شناسايي شد. با استفاده از استاندارد كيفي آب آشاميدني مشخص شد كه غلظت پارامترهاي كيفي مورد بررسي در منابع آب زيرزميني اين دشت به غير از پارامتر pH در برخي روستاها در بازۀ مجاز قرار دارد و بيشتر قسمت‏هاي شمالي و جنوبي اين دشت از كيفيت كمتر آب برخوردار است. بنابراين، با مشخص شدن پهنه‏هاي داراي كيفيت نامطلوب در اين تحقيق، مناطق اولويت‏دار براي اصلاح كيفيت آب و نيازمند مديريت برداشت از منابع آب زيرزميني شناسايي شد.