كاركرد تاريخ شفاهي در انعكاس صداي طبقات اجتماعي خاموش

از مهم‌ترين ويژگي‌هاي تاريخ شفاهي دموكراتيك بودن آن است، بنابراين مي‌تواند دربرگيرنده مسائل طبقات مختلف اجتماعي باشد. نيز از آن‌جا كه تاريخ شفاهي دچار تنگناهاي ساير گرايشات تاريخ در حيطه پوششيِ ‏موضوع نيست، مي‌تواند از تاريخ‌‏نگاري مركزيت‌زدايي كرده و آن را به سمت مردم معمولي توسعه دهد. تا پيش از دهه دوم قرن بيستم ميلادي و ظهور فعال مكتب آنال، تاريخ‌نگاري توجه چنداني به مردم معمولي و گروه‌هاي فرودست جامعه نداشته است. از آن پس به‌ويژه طي هفت دهه گذشته تاريخ شفاهي به همراه ديگر سبك‌هاي روزآمد، تلاش بسياري صورت داده است تا تاريخ‌نگاري را از نخبه‌گرايي و مركزيت گرايي به سويه‌هاي متكثر ‏اجتماعي راهبري كند.‏ هدف اين پژوهش روشن نمودن جاي و جايگاه تاريخ شفاهي در تاريخ اجتماعي است، از اين‌رو با دو پرسش اساسي مواجه بوده است كه:  ۱. چرا بايد طبقات فرودست و گروه‌هاي ناديده و يا كمتر ديده شده جامعه را به كانون توجه تاريخ بازگرداند؟ ۲. تاريخ شفاهي چگونه مي‌تواند فرايند آزادسازي (democratisation of history) و مركزيت زدايي (decentralization of history) تاريخ را عملي كند؟ براي اين منظور به سراغ تعدادي از اين طبقات مغفول در تاريخ رفته و وضع و موقعيت آن‌ها و نحوه تعامل تاريخ شفاهي با آنان را مورد بررسي و ارزيابي قرار داده است.