تحليلي بر روند اشتغال در مناطق روستايي در ايران

اشتغال به‌عنوان يكي از مؤلفه‌هاي اساسي در توسعه روستايي و كشاورزي به شمار مي‌رود. آسايش خاطر و تأمين رفاه جسمي و رواني در سايه دستيابي به شغل و حرفه مناسب تحقق مي‌يابد. اين مقاله تلاش كرده وضعيت اشتغال را در نقاط روستايي ايران تحليل كند. داده‌هاي آماري در دورۀ 1398-1368 از مركز آمار ايران و بانك مركزي اخذ شده است. در اين دوره، 5 برنامه توسعه اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي اجرا شده و برنامه ششم توسعه در جريان است. طي اين دوره، از جمعيت روستايي كشور كاسته شده اما نرخ اشتغال روستايي، نوساني و متغير بوده است. نرخ اشتغال در بخش كشاورزي به طور متوسط حول و حوش 51 درصد پايدار مانده است و اين بخش همچنان برتري خود را در زمينۀ اشتغال روستايي حفظ كرده است. در ادامه مقاله، به نقد عملكرد طرح توسعه اقتصادي و اشتغال روستايي پرداخته شده و نشان داده مي‌شود كه در دوره 1399-1396 اشتغال­زايي روستايي تنها محدود به برنامه‌هاي مطالعاتي و شناسايي روستاهاي هدف بوده است.