بررسي برنامه ريزي راهبردي شهر اهواز با تأكيد بر رويكرد توسعه ي پايدار

قرن بيستم بايد قرن شهري شدن دانست چنانچه توسعه ي شهرنشيني در قرن حاضر هم چنان به صورت ناپايدار همراه تغيير و تحولاتي است به واسطه ي ماهيت دروني خودشان و تحولات ايجاد شده در عرصه هاي مختلف جامعه با متغييرهاي بسياري در گير است .براي هدايت روند توسعه ي شهرها به گونه اي پايدار ، بايد با بررسي نظام يافته و سيستماتيك ، اندركنش ميان اين متغييرها را شناخت و به درستي تحليل نمود از آنجايي كه جوامع شهري، با توجه به شرايط كنوني براي نيل به برنامه ريزي راهبردي سعي در تحقق ابعاد توسعه ي پايدار است و بستر سازي مناسب براي تغيير سمت و سوي برنامه ريزي به اهدف توسعه ي پايدار باشد روش تحقيق در مقاله ي حاضر با رويكرد توصيفي – تحليلي است و مراجعه به منابع معتبر كتابخانه اي و الكترونيكي و تحقيقات ميداني داده ها گرد آوري شد . توسعه ي پايدار به عنوان« متغيير مستقل» و شاخص هاي زيست محيطي ، اقتصادي ، اجتماعي«متغيير وابسته» مد نظر بوده است. با روش برنامه ريزي استراتژيك كمي( ابزاري براي تحليل سيستماتيك محيط داخلي و خارجي ) و در قالب تكنيك سوات مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است . نتايج تحقيق نشان مي دهد : شهر اهواز به منظور تحقق توسعه ي پايدار در آن بوسيله عوامل خارجي در بن بست بوده و در واقع مي توان بيان داشت ، بايد با بستر سازي مناسب توسعه ي پايدار را در شهر اهواز با تصويب قوانين لازم تحقق يابد با برنامه ريزي مناسب و گسترش سرمايه گذاري در زمينه هاي اشتغال و آموزش، افزايش كيفيت زيستي و بصري موجبات تقويت عوامل خارجي مي شود و با آموزش هاي شهروندي و تبليغات در جهت مشاركت براي بهسازي و نوسازي بافت هاي ناپايدار و ناكارآمد موجبات تقويت عوامل داخلي شد