رابطه بين سازمان يادگيرنده و يادگيري سازماني با نقش ميانجي توانمندسازي كاركنان آموزش و پرورش شرق استان مازندران

هدف اين پژوهش، بررسي رابطه بين سازمان يادگيرنده و يادگيري سازماني با نقش ميانجي توانمندسازي كاركنان آموزش و پرورش شرق استان مازندران مي‌باشد. روش پژوهش از نوع هدف كاربردي و از نظر اجرا توصيفي-همبستگي بوده است. جامعه آماري پژوهش شامل تمام كاركنان آموزش و پرورش شرق استان مازندران به تعداد 147 نفر مي باشد، كه با فرمول كوكران و روش تصادفي طبقه اي به تفكيك جنسيت، 106نفر به عنوان نمونه انتخاب گرديد. . ابزارهاي سنجش شامل پرسشنامه‌هاي استاندارد سازمان يادگيرنده كيفه (2002)، يادگيري سازماني پيترسنگه (2001)، توانمندسازي اسپريتزر و ميشرا (1987) بود كه براي روايي آنها از تحليل عاملي تاييدي استفاده شد. ضريب پايايي پرسشنامه‌ها از طريق ضريب آلفاي كرونباخ براي سازمان يادگيرنده 95 / 0، يادگيري سازماني 94 / 0 ، توانمندسازي 91 / 0 برآورد شد. داده ها با استفاده از مدل سازي معادلات ساختاري و نرم افزار SPSSو PLS تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد كه رابطه معناداري بين سازمان يادگيرنده با يادگيري سازماني و توانمندسازي كاركنان وجود دارد. همچنين بين يادگيري سازماني و توانمندسازي كاركنان رابطه وجود دارد. علاوه بر اين، متغير توانمندسازي در رابطه بين سازمان يادگيرنده و يادگيري سازماني كاركنان نقش ميانجي دارد.