پيش‌بيني عموميت ازدواج زنان ايران (برپايه تحليل الگوهاي همسرگزيني)

مطالعات موجود كه در مورد وضعيت و تغييرات زمان­بندي و عموميت ازدواج زنان ايراني انجام شده است، رويكرد و تحليلي تك­جنسي و مبتني بر فراواني ازدواج زنان داشته­­اند، اين در حالي است كه فراواني ازدواج زنان تابع تقاضاي جنس مخالف است و تمايل مردان به ازدواج، تعيين­كنندۀ تقاضاي ازدواج آنان است. اين مقاله با اتخاذ چنين رويكردي و با استفاده از داده­هاي ماتريس همسرگزيني سني زوج و زوجه و جدول عمر زناشويي دوجنسي، ابتدا تقاضاي ازدواج مردان را با استفاده از جدول عمر زناشويي مردان برآورد كرده و با محاسبه احتمال ازدواج زنان براي هر دامنۀ سني، شمار بازماندگان در هر سن درست را با نگاهي نسلي پيش­بيني مي­كند. يافته­ها نشان مي­دهد در دو دهۀ گذشته و متأثر از افزايش سن ازدواج مردان، به تعويق افتادن ازدواج زنان از دهۀ 20 به دهۀ 30 عمر، در كل شمار بازماندگان مجرد در سنين 30 سالگي و بالاتر را افزايش و عموميت ازدواج آنان را كاهش داده است. بر اساس پيش­بيني نسلي اين مقاله، تجرد قطعي (نسبت افراد هرگز ازدواج نكرده تا 50 سالگي) زنان از كمتر از 5 درصد براي نسلي كه در سال 1395 به 50 سالگي رسيده تا بيش از 20 درصد براي نسلي كه در سال 1435 به اين سن مي­رسد، افزايش خواهد يافت. بر اساس برآوردهاي اين مقاله، براي نسلي كه در سال 1395 به 10 سالگي مي­رسد، چنانچه زنان تنها يك بار ازدواج كنند، حدود يك چهارم و اگر تقاضايي از طرف مردان طلاق­گرفته داشته باشند، حدود يك­پنجم از آنان تا 50 سالگي، هرگز ازدواج نخواهند كرد.

no abstract