تأثير گرايش كارآفرينانه بر عملكرد شركت‌هاي كوچك و متوسط: نقش ميانجي شايستگي‌هاي فردي

گرايش كارآفرينانه با توجه ويژه برنامه‌ريزان و مسئولان به كارآفريني، به‌عنوان راهكار مسائل اقتصادي، به موضوعي مهم تبديل شده است. از طرفي، با توجه به اهميت روزافزون نقش شركت‌هاي كوچك و متوسط در اقتصاد، عملكرد شركت‌هاي كوچك و متوسط، مورد توجه جدي واقع شده است. با بررسي ادبيات معتبر حوزه كارآفريني در داخل كشور، مشخص مي‌شود كه در تحقيقات داخلي، عمدتاً به شايستگي مديران و رهبران پرداخته شده است و كمتر به عامل مهم شايستگي فردي كاركنان توجه شده است. از آنجا كه، عملكرد مؤثر كاركنان، موجب هماهنگي و پيشرفت سازمان مي‌شود، در اين پژوهش، شايستگي فردي به‌عنوان متغير ميانجي مورد بررسي قرار گرفته است و جمع‌آوري اطلاعات توصيفي مربوط به جامعه پژوهش و اطلاعات آماري ابعاد متغيرهاي پژوهش در پرسشنامه محقق‌ساخته، صورت پذيرفته است. جامعه آماري تحقيق را كاركنان شركت‌هاي كوچك و متوسط پارك علم و فناوري استان سيستان و بلوچستان تشكيل مي‌دهند. اطلاعات آماري با استفاده از نرم افزار SPSS و رگرسيون براي تحليل مسير، مورد تحليل قرار گرفت. نتايج تحقيق، تأثير مثبت گرايش كارآفرينانه بر عملكرد شركت‌هاي كوچك و متوسط را نشان مي‌دهد. فعاليت‌هاي مشوق كارآفريني و توسعه گرايش كارآفرينانه براي شركت‌هاي كوچك و متوسط؛ همراه با ارتقاء شايستگي كاركنان، منجر به دستيابي به عملكرد بالاتر مي‌شود.