چالش هاي روزمره زندگي زنان حاشيه‌نشين شهر تهران: مطالعه‌ ي كيفي

مطالعه حاضر با هدف دركِ تفسير زنان از زندگي حاشيه‌نشيني و تجربه‌ي زندگي روزمره آنان در مناطق حاشيه‌ي شهر تهران (منطقه 19) صورت گرفته است. روش تحقيق در اين پژوهش مبتني بر روش كيفي به شيوه‌ي پديدارشناسي و تكنيك گردآوري داده‌ها «مصاحبه نيمه‌ساختاريافته» و «مشاهدات ميداني مشاركتي و غير مشاركتي» بوده است. به منظور دستيابي به اهداف تحقيق 14 نفر از زنان 14- 60 ساله‌ي ساكن كوره‌هاي آجرپزي، كه حداقل مدت سكونت آنها در اين منطقه 5 سال بوده است، به شيوه‌ي هدفمند انتخاب شده‌اند. مصاحبه‌ها تا رسيدن به اشباع داده‌ها ادامه يافته‌اند. به منظور تحليل داده‌ها و استخراج مفاهيم و مضامين از داده‌هاي خام، از كدگذاري باز، محوري و گزينشي استفاده شده است. نتايج تحقيق حاكي از آن است كه سبك زندگي خاص زنان حاشيه‌نشين، شبكه‌هاي درهم‌تنيده همسايگي زنان، باقي ماندن زنان در دور فقر و محروميت و زندگي شبه‌شهري زنان حاشيه‌نشين به گونه‌اي است كه در نهايت منجر به ساختن و برجسته-سازي فرهنگ حاشيه‌نشيني شده است. هم‌چنين نتايج بيانگر آن است كه زندگي حاشيه‌اي چالش‌ها و تبعات متعددي براي زنان و دختران به همراه دارد، از جمله: احساس ناامني اجتماعي، عدم دسترسي به امكانات و فرصت‌هاي اجتماعي و عدم ثبات و زندگي موقتي.