بررسي تأثير سياست‌هاي نظامي بر امنيت منطقه‌اي خليج فارس

منطقه خليج فارس، يكي از مناطق مهم راهبردي جهان است كه مهم‌ترين اهميت آن وجود بيش از شصت درصد از منابع انرژي فسيلي جهان در آن است. از اين‌رو، توجه قدرت‌هاي بزرگ به ويژه از ابتداي قرن بيستم را به خود جلب كرده است. در اين منطقه، هشت كشور ساحلي ايران، عراق، كويت، عربستان، بحرين، قطر، امارات و عمان حضور دارند. از اين ميان دو كشور ايران و عربستان قدرت منطقه‌اي به شمار مي‌روند و عراق نيز چنين وضعيتي را پيش از دهه 1990 داشته است. اما كشورهاي ديگر، قدرت‌هاي كوچك هستند. با وجود اين، توجه قدرت‌هاي بزرگ به منطقه خليج فارس و وجود دو قدرت منطقه‌اي كه رقابت‌ها را در منطقه افزايش مي‌دهد، امنيت منطقه‌اي خليج فارس بسيار مهم است. با وجود رقابت‌ها در اين منطقه، كشورهاي منطقه، به ويژه دو قدرت منطقه‌اي، سياست‌هاي نظامي خود را بر افزايش و توسعه جنبه‌هاي مختلف توان نظامي خود، به عنوان يك راهبرد قرار داده‌اند كه منجر به چندين جنگ و بحران هم در منطقه شده است. بنابراين، پرسش اصلي مقاله آن است كه سياست‌هاي نظامي كشورهاي منطقه خليج فارس بر امنيت منطقه‌اي و ترتيبات آن چه تأثيري گذاشته است؟ براي بررسي اين پرسش، در آزمون فرضيه از روش‌هاي علّي و تحليلي استفاده شده است و هدف آن است كه ترتيبات ارتباط ميان امنيت منطقه‌اي و سياست‌هاي نظامي در آن، روشن گردد. يافته‌هاي مقاله نشان مي‌دهد كه سياست‌هاي توسعه نظامي كشورهاي منطقه خليج فارس، موجب شده تا امنيت منطقه‌اي آن همواره در شرايط تهديد به سر برد، چرا كه برخي از اين كشورها، امنيت خود را در همكاري با قدرت‌هاي بزرگ مي‌جويند و برخي ديگر در مقابله با اين قدرت‌ها، امنيت منطقه‌اي را مي‌جويند.