بررسي مدارا در سيرۀ تاريخي امام علي عليه السلام

«مدارا» به معناي لطف، تساهل، نرمي و دوري از درگيري با فرد به خاطر شّر اوست. در قرآن كريم، مدارا به‌عنوان بركت و رأفت ياد شده است. در خانواده و اجتماع، اگر انسان با ديگران مدرا نكند و در سختي‌ها و ناگواري‌ها با عصبانيت و خشم رفتار كند، به اعتماد اجتماعى، صحت تربيتي و اخلاقى خود ضربه خواهد زد. هدف اين پژوهش، بررسي قلمروهاي مختلف مدارا در سيرۀ امام علي عليه السلام است كه براي جمع‌آوري اطلاعات، از روش كتابخانه‌اي استفاده شده و داده‌ها با استفاده از روش توصيفي و تحليل محتوا مورد بررسي قرار گرفته است. يافته‌هاي پژوهشي حاكي از اين است كه در فضليت مدارا، بسياري از فضايل مانند خضوع و خشوع، نوع‌دوستي، صبر و خويشتن‌داري، كظم غيظ، نداشتن كينه‌توزي، دوري از خشم، دوري از جنگ، دوري از ناسزا‌گويي و سهل‌گيري وجود دارد. امام علي‌ عليه السلام، متناسب با شريعت اسلام نگاهش بر آسان‌گيري بوده است، اما در بعضي مسائل مانند اموال عمومي، اجراي حدود الهي و برخورد با منكران دين به شدت برخورد كرده و هرگز اجازه نمي‌دادند كساني به اموال عمومي و حدود الهي و دين خدشه وارد كنند. سيرة عملي آن حضرت نيز، اجراي دقيق حدود الهي و تقسيم مساوي بيت‌المال بوده است.

No abstract