الهيات اعطائي(2)؛ دلالتهاي قاعده‌ اعطاء در صفات و افعال واجب

قاعده‌ «معطي‌الشيئ» يكي از قواعد پركاربرد در الهيات اسلامي است. اين قاعده به دو شيوه در براهين اثبات صفات واجب به كار رفته است. در يك كاربرد در راستاي اثبات مطلق صفات كماليه و در كاربردي ديگر در جهت اثبات تك تك صفات كماليه از جمله تمام اقسام علم واجب از جمله اثبات علم حضوري ذاتي، علم به غير پيش از ايجاد، علم به غير پس از ايجاد، علم فعلي و علم حضوري به غير بهره برده‌اند. همچنانكه در اثبات صفات و ذاتي بودن صفاتي همچون قدرت، حيات، اراده، وجوب، خيريت، حقيت، بساطت، غناء و مالكيت به كار رفته است. اين قاعده در اثبات گزاره‌هاي اساسي مرتبط با حوزه افعال الهي مانند قاعده الواحد، وجود منبسط، عوالم وجود، ابداع عالم و اتقان صنع نيز نقش آفرين است. نوشتار حاضر با اثبات نفوذ اين قاعده در عمق مهمترين مسائل الهيات اسلامي، توصيف الهيات اسلامي به «الهيات اعطائي» را امري توجيه‌پذير مي‌داند.

No abstract