مضامين قرآني در منشآت تفرشي و ميبدي

توجه به آيات و مفاهيم قرآني از ديرباز مورد توجه شعرا و نويسندگان بوده تا جايي كه بررسي جايگاه آيات قرآني يكي از راه‌هاي شناخت مقدار دانش ديني نويسندگان و شعرا مي‌باشد. اين اثرپذيري كه از قرن هفتم به بعد به اوج خود مي‌رسد به شيوه‌هاي متفاوتي چون واژگاني، گزاره‌اي، الهامي و... صورت مي‌گيرد. اثرپذيري واژگاني به سه شيوة ترجمه، برآيندسازي و وام‌گيري است و اثرپذيري گزاره‌اي به انواع تبركي، توضيحي، استنادي و... انجام مي‌پذيرد. يكي از انواع نثر فارسي نامه‌نگاري است كه در عصر صفوي مورد توجه نويسندگان و منشيان بوده است. در اين پژوهش به شيوة تحليلي - توصيفي به جست‌وجوي ويژگي‌هاي تأثيرپذيري دو منشي از دوره صفوي (ميبدي و تفرشي) خواهيم پرداخت. برآيند پژوهش نشان مي‌دهد كه ميبدي به اقتضاي شغلش كه منصب قضاوت شهر را برعهده داشته، بيشتر و تخصصي‌تر از تفرشي از آيات قرآني استفاده مي‌كند و در زمينه‌هاي واژگاني، الهامي، تعريفي، تبركي و استنادي بيشتر از تفرشي به آيات قرآني توجه دارد. تفرشي آيات قرآني را در زمينه‌هاي توضيحي و استنادي و در مواقع ضروري بدون تكلف به كار مي‌برد.

No abstract