بررسي زيبايي شناسي قرآن كريم با رويكردي بر معناشناسي و تكثر معنا محورهاي موضوعي : كلام اسلامي

اصل ترادف و تكثر معاني الفاظ قرآن كريم بعنوان يك رويكرد زيبايي شناختي اين كتاب مقدس همواره مورد توجه صاحب نظران بوده است. اين رويكرد همواره در طول تاريخ داراي موافقين و مخالفين زيادي بوده است. مفسرين و قرآن پژوهان موافق تكثر معنايي سعي دارند با بهره گيري از آن مقبولترين، قابل پذيرش ترين و زيباترين مفهوم و تفسير از آيات الهي را ارائه نمايند. اين رويكرد بعضاً با اتهاماتي همچون افتادن در دام تشتت، نسبيت گرايي و همين طور تفسير به رأي مواجه شده است. در مقاله حاضر سعي شده با بهره گيري از روش توصيفي تحليلي و استفاده از شواهد قرآني و دلايل متقن و علمي ضمن تبيين موضوع زيبايي و ابعاد مختلف آن به نقد و تحليل آن پرداخته شود و ضمن پذيرش اصل عدم امكان ترادف براي واژگان قرآني و محدوديت آنها از يك سوي و همچنين ضرورت ارائه موضوعات و مفاهيم فراوان ديني از سوي ديگر، آن را بعنوان اصلي مهم و كاربردي اثبات نماييم. نتايج تحقيق چنين است كه در كاربردهاي قرآني واژگان زيبايي تفاوت‌هايي وجود دارد كه در مجموعه برداشت‌هاي ما از آيات الهي تاثير گذار است. در كاربردهاي قرآني واژگان زيبايي تفاوت‌هايي وجود دارد كه در مجموعه برداشت‌هاي ما از آيات الهي تاثير گذار است.

No abstract