ارائه مدل علي در تبيين رابطه بين تمايزيافتگي خود و بخشودگي با رضايت زناشويي بر اساس نقش ميانجي گر جهت‌گيري مذهبي

Presenting Causal Model in Explaining the Relationship between Self-differentiation and Forgiveness with Marital Satisfaction based on the Mediating Role of Religious Orientation

هدف: هدف پژوهش حاضر تبيين رابطه بين تمايزيافتگي خود و بخشودگي با رضايت زناشويي بر اساس نقش ميانجيگر جهت‌گيري مذهبي بود. روش: روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي و جامعه آماري پژوهش شامل تمام معلّمان زن و مرد متأهل شاغل در دوره هاي متوسطه اول و دوم منطقه 6 آموزش و پرورش شهر تهران به تعداد 4080 نفر بود كه به روش نمونه ­برداري تصادفي تعداد 28 مدرسه و در نهايت از بين آن­ها 304 نفر از معلمان داوطلب انتخاب شدند. براي جمع­آوري داده­هاي پژوهش از پرسشنامه تمايزيافتگي خود ساخته (اسكورن و اسميت، 2003) ؛ پرسشنامه بخشش در خانواده (پولارد، اندرسون، اندرسون و جنينگز 1998)؛ جهت‌گيري مذهبي (آلپورت و راس 1967) و مقياس زناشويي اِنريچ (فورنير، اولسون و دروچمن 1983) استفاده شد. پس از حذف 10 پرسشنامه مخدوش و 3 داده پرت، جهت تحليل داده ­ها از روش مدليابي معادلات ساختاري استفاده شد. يافته ­ها: در پژوهش حاضر ضريب مسير مستقيم بين جهت‌گيري مذهبي دروني و رضايت زناشويي (P<0.01, β=0.337) مثبت و ضريب مسير غيرمستقيم بين تمايزيافتگي خود و رضايت زناشويي (β = 0.149, P <0.01) و ضريب مسير غيرمستقيم بين بخشودگي و رضايت زناشويي (P <0.01, β = 0.129) مثبت و در سطح 0/01 معنادار بود. نتيجه­ گيري: از آن­جاكه جه ت­گيري مذهبي دروني مي­ تواند در بهبود روابط و رضايت زناشويي موثر باشد، پيشنهاد مي­ شود كه در مشاوره زناشويي از تقويت باورهاي مذهبي زوجين استفاده شود.

Aim: The aim of this study was to explain the relationship between self-differentiation and forgiveness with marital satisfaction based on the mediating role of religious orientation. Methods: The research method was descriptive-correlational and the statistical population included all married teachers working in the sixth and seventh grade in Tehran's 6th educational district, with a total of 4,080 people, among whom 28 schools and 304 volunteer teachers were randomly selected. To collect research data, the following tools were used: Differentiation of Self Inventory by Skowron, E. A., & Schmitt (2003), Family Forgiveness Scale by Pollard, Anderson, Anderson & Jennings (1998), Religious Orientation Questionnaire by Allport & Ross (1967), and ENRICH Marital Satisfaction Scale by Fournier, Olson & Druckman (1983) were used. After deleting 10 distorted questionnaires and 3 outliers, structural equation modeling was used for data analysis. Results: In this study, the direct path coefficient between internal religious orientation and marital satisfaction (P<0.01, β=0.337) was positive and significant at the 0.01 level. Indirect path coefficient between self-differentiation and marital satisfaction (β = 0.149, P <0.01) and indirect path coefficient between forgiveness and marital satisfaction (P <0.01, β = 0.129) were positive and significant at 0.01 level. Conclusion: Since internal religious orientation can be effective in improving relationships and marital satisfaction, it is suggested that in marital counseling, strengthening the religious beliefs of couples be used.