مورد پژوهي اجتناب از اطلاعات در دانشجويان پزشكي

مقدمه: رفتار اطلاعاتي اصطلاحي است كه براي توصيف بسياري از روش‌هاي تعامل انسان با اطلاعات استفاده مي‌شود. اجتناب از اطلاعات نيز يكي از وجوه رفتار اطلاعاتي و روش‌هاي تعامل انسان با اطلاعات است. اجتناب از اطلاعات مجموعه اي از رفتارها و اقدامات گزينشي به‌منظور متوقف كردن، محدود كردن، تأخير جستجو، مواجهه، پردازش، و استفاده از اطلاعات است. هدف اصلي اين پژوهش بررسي اجتناب از اطلاعات دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي همدان در مطالعه مقاله‌هاي علمي است. روش شناسي: پژوهش حاضر از نوع كاربردي پيمايشي است. جامعه پژوهش دانشجويان پزشكي در سال تحصيلي 98-99 دانشگاه علوم پزشكي همدان بودند. روش نمونه‌گيري تصادفي بود. دانشجويان پرسشنامه هاي الكترونيكي اجتناب اطلاعات و نياز به شناخت را تكميل كردند. از آزمون‌هاي تحليل واريانس يك‌طرفه، رگرسيون خطي ساده، رگرسيون چند متغيره براي تحليل آماري استفاده شد. يافته‌ها: ميانگين اجتناب از اطلاعات دانشجويان 2.21 و ميانگين نياز به شناخت آنها 3.55 بود. يافته‌ها حاكي از تفاوت معنادار ميزان اجتناب از اطلاعات دانشجويان برحسب پايه تحصيلي آنان بود. بين اجتناب از اطلاعات و نياز به شناخت رابطه معنادار مشاهده شد. متغير پايه تحصيلي در رابطه بين اجتناب از اطلاعات و نياز به شناخت نقش كاهشي داشت. نتيجه‌: ميزان نياز به شناخت دانشجويان با اجتناب از اطلاعات آنان رابطه عكس دارد، همچنين با افزايش پايه تحصيلي آن ها نياز به شناخت آنها افزوده مي‌شود. مي توان براي دانشجويان پايه‌هاي پايين‌تر اين روند را تسريع نمود. پيشنهاد مي شود كه براي آن ها دوره هاي آموزش سواد اطلاعاتي، تور كتابخانه، و معرفي پايگاه هاي اطلاعاتي تخصصي برگزار شود.