واكاوي پديدارشناسانه تجارب زيسته زنان قرباني تعرض جنسي شهر تهران

پژوهش حاضر يك پژوهش كيفي با هدف بررسي پديدارشناسانه تجارب زيسته زنان قرباني تعرض جنسي است. جامعه  پژوهش حاضر را بانواني تشكيل مي دهند كه مورد آزار و اذيت و تجاوز به عنف قرار گرفته بودند و پژوهشگر در روند درمان آن‌ها هيچگونه مداخله‌اي نداشته است. مشاركت‌كنندگان به صورت نمونه‌گيري گلوله برفي تا حد اشباع (12 نفر مشاركت كننده) انتخاب گرديدند. با استفاده از مصاحبه نيمه ساختار يافته اطلاعات مرتبط با افراد نمونه جمع آوري شد و با رويكرد پديدارشناسي توصيفي و به روش كلايزي يافته‌ها تحليل شد. پس از تحليل محتواي مصاحبه‌ها و كدگذاري آن‌ها، يافته‏ها شامل 8 مقوله اصلي(خلق پايين،استرس پس از سانحه، خشونت، خلأ اعتماد به خود، مكانيزم‌هاي جبراني ناكارآمد، دريافت واكنش‌هاي آزار دهنده از جانب ديگران، پيامدهاي منفي و بازدارنده در زندگي روزمره، جبران سازنده) و  37 مقوله فرعي بود . يافته‌هاي پژوهش نشان داد زناني كه مورد تعرض جنسي قرار گرفته‌اند همچنان با گذشت سال‌ها از وقوع حادثه، نتوانسته‌اند با اختلال‌هاي پس از اضطراب آن كنار آمده و يا آن را فراموش كنند و اين امر در آنان به‌صورت طرحواره درآمده‌است. همچنين بيشترين علامت ديده شده در آن‌ها افسردگي و پرخاشگري بود و عوامل اجتماعي و فرهنگي در درمان نشدنشان موثر بوده است.