رابطه بين كنترل روان‌شناختي والدين و نشاط ذهني دانشجويان: نقش واسطه‌اي‌ تنظيم شناختي هيجان

مقدمه و هدف: يكي از شاخصه‌هاي بهزيستي، نشاط ذهني است. شناخت عوامل پيش بيني كنندۀ نشاط ذهني به عنوان يك شاخص مهم و اساسي از سلامتي و انگيزش از اهميت بالايي برخوردار است. هدف مطالعۀ حاضر بررسي رابطه علّي كنترل روان شناختي والدين با نشاط ذهني دانشجويان با نقش واسطه گري راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان بود. مواد و روش ها: شركت‌كنندگان شامل 346 دانشجوي كارشناسي دانشگاه شيراز بودند كه با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي انتخاب شده و مقياس كنترل روان شناختي وابسته مدار و پيشرفت مدار سوننز و همكاران، پرسشنامه تنظيم شناختي هيجان گارنفسكي و كرايج، و مقياس نشاط ذهني ريان و فردريك را تكميل نمودند. يافته ها: يافته‌ها نشان دادند كه كنترل روان شناختي والدين به‌ صورت منفي نشاط ذهني و راهبردهاي انطباقي تنظيم شناختي هيجان را تحت تأثير قرار مي‌دهد. همچنين اثر كنترل روان شناختي والدين بر راهبردهاي غير انطباقي تنظيم شناختي هيجان، به صورت مثبت و از لحاظ آماري معني‌دار بود. راهبردهاي غير انطباقي اثر منفي و معني‌دار و راهبردهاي انطباقي اثر مثبت و معني‌دار بر نشاط ذهني داشتند. آزمون بوت‌استراپ معني‌داري اثر واسطه‌اي راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان در رابطه بين كنترل روان شناختي والدين و نشاط ذهني را مورد تأييد قرار داد. بحث و نتيجه گيري: بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت كه كاهش كنترل روان‌شناختي والدين موجب افزايش استفاده از راهبردهاي انطباقي تنظيم شناختي هيجان در فرزندان شده و از اين طريق نشاط ذهني آن‌ها را ارتقا مي‌بخشد.