مطالعه تطبيقي نظام آموزش اخلاق در نهج البلاغه و انديشه اميل دوركيم

آموزش از مسائل اجتماعي است كه اغلب با مسأله اخلاق و تربيت همراه است. پويايي، تناظر و تطبيق با ساير آراء از لوازم نظام‎هاي آموزشي روزآمد است. نظام آموزش ديني نيز نمي‌تواند از اين مسأله مستثنا باشد. نهج‌البلاغه از متون اصيل اسلامي است كه مي‎توان نظام آموزش اخلاقي از آن استخراج كرد و در مقايسه آن با ساير نظامات آموزشي به ظرفيت‎هاي مغفول حوزه آموزش اخلاقي پي برد. اميل دوركيم انديشمند علوم اجتماعي است كه به بحث آموزش اخلاقي پرداخته و آموزش و پرورش را از دريچه جامعه‎شناسي بررسي كرده است. اين پژوهش با روش «تحليل محتواي كيفي استقرايي مايرينگ» با هدف كشف نقاط اشتراك و افتراق نظام آموزش اخلاق در نهج البلاغه و انديشه دوركيم و مقايسه آنها به كشف نظام حاكم بر متن نهج البلاغه در مباني، اهداف، اصول و روش‌هاي آموزش اخلاق مي‌پردازد. شيوه نمونه‌گيري از نوع غير احتمالي و هدفمند، است كه به روش متن پژوهشي انجام شده و از اعتبار باز انديشانه و راهبرد ارتقاء كيفيت سيلورمن بهره مي‌گيرد. يافته‌هاي اين پژوهش بيانگر اين است كه در هر دو ديدگاه‌ آموزش و پرورش امري ضروري، سازنده و با هدف متعالي است و در جهت دستيابي به دانش، اصلاح فردي يا ساخت جامعه انجام مي‌شود. از ديگر يافته‌ها مسأله اقتدار معلم در عين استقلال و اختيار يادگيرنده مورد تأييد هر دو نظام است.