بررسي نقش درگيري(مشاركت) والدين در پايستگي تحصيلي دانش آموزان با ميانجي گري رضايت و اشتياق تحصيلي

هدف از پژوهش حاضر بررسي ارتباط ساختاري درگيري (يا مشاركت) والدين و پايستگي تحصيلي دانش آموزان دبيرستاني با ميانجي گري رضايت و اشتياق تحصيلي بوده است. به اين منظور، از بين دانش آموزان دبيرستاني شهرستان شهركرد 330 نفر (150 پسر و 180 دختر)  به شيوه تصادفي خوشه اي انتخاب و با پرسشنامه هاي درگيري والدين، پايستگي تحصيلي، رضايت تحصيلي، اشتياق تحصيلي مورد بررسي قرار گرفتند. براي بررسي مدل مفروض و روابط بين متغيرها از تحليل مسير استفاده شد. در اين مدل، چنين فرض شد كه مشاركت والدين متغير آشكار برون زا؛ رضايت و اشتياق تحصيلي متغيرهاي آشكار ميانجي و پايستگي تحصيلي متغير آشكار درون زا مي باشد. به عبارت ديگر مشاركت والدين از طريق دو متغير رضايت و اشتياق تحصيلي به افزايش پايستگي تحصيلي مي انجامد. مقدار شاخص گزارش شده(49/1) براي كاي اسكوئر نسبي حاكي از وضعيت خوب براي اين مدل مي باشد. شاخص برازش توكر لويس(TLI) و شاخص برازش تطبيقي(CFI) نيز حاكي از قابل قبول بودن و حتي عالي بودن مدل بود. مقدار شاخص ريشه دوم ميانگين مربعات باقي مانده (RMSEA) 03/0 بوده كه بيانگر آنست كه مدل حاضر تائيد شده و با داده ها برازش دارد. خلاصه نتايج حاكي از آنست كه مشاركت والدين با واسطه گري رضايت و اشتياق تحصيلي بر پايستگي تحصيلي تاثير مي گذارد. بنابراين مشاركت، درگيري و همراهي والدين با دانش آموزان در انجام وظايف تحصيلي ميتواند اشتياق و رضايت آنان را در امر تحصيل افزايش دهد و اين امر به دانش آموزان كمك مي كند كه بر موانع و چالشهاي تحصيلي غلبه كنند و پايستگي بيشتري داشته باشند.