تأثير تمرين استقامتي با شدت متوسط بر بيان فاكتورهاي آنژيوژنز و استرس اكسيداتيو قلب در موش‌هاي صحرايي

زمينه و هدف: با توجه به نقش احتمالا مثبت تمرين ورزشي بر وضعيت اكسيداني تام (TOS) و سيستم آنتي اكسيداني تام (TAS) و اثر متقابل آنها بر روند پروسه آنژيوژنز، هدف از مطالعه حاضر بررسيتأثير يك دوره تمرين استقامتي با شدت متوسط بر ميزان بيان ژن فاكتور رشد اندوتليال عروق-(VEGF-B) Bوآنژيوپوئيتين1 (ANGPT-1) و مقادير TOS و TAS بافت قلب در موش هاي صحرايي نر بود. روش كار: در اين پژوهش 20 سر موش نر صحرايي نژاد ويستار به دو گروه مساوي بدين شرح تقسيم شدند: 1 گروه تمرين و 2 گروه كنترل كه هيچ گونه فعاليت ورزشي بر روي آن ها انجام نشد. موش هاي گروه تمرين از هفته دوازدهم زندگي به مدت شش هفته و هر هفته 5 جلسه تمرين استقامتي انجام دادند. 24 ساعت پس از آخرين جلسه تمرين براي بررسي اثر تمرين، نمونه هاي بافت قلب استخراج گرديد. براي مقايسه بين گروهي و اختلاف معنادار بين گروه ها از آزمون آماري t مستقل با سطح آماري 0/05˂p استفاده شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه در گروه تمرين نسبت به گروه كنترل ميزان بيان ژن VEGF-B و ANGPT-1 و مقادير TAS افزايش معنادار 0/001 =pو مقادير TOS كاهش معنادار p=0/008داشتند. نتيجه گيري: باتوجه به نتايج حاصل از پژوهش حاضر به نظر مي رسد كه تمرين استقامتي با شدت متوسط با افزايش فاكتورهاي مرتبط با آنژيوژنز بافت قلب موش ها و بهبود TAS و كاهش TOSدر پيشگيري از بيماري هاي قلبي-عروقي مي تواند موثر باشد.