تأثير تمرين تناوبي با شدت زياد و مكمل‌دهي Q10 بر محتواي پروتئين PGC-1α و فعاليت آنزيم سيترات سنتاز در عضلۀ نعلي موش‌هاي صحرايي نر چاق

چاقي بيوژنز ميتوكندري عضلات را تضعيف مي‌كند و در مورد تاثير HIIT و Q10 بر چاقي بررسي شود. هدف پژوهش بررسي اثر توأم تمرين HIIT و مكمل Q10 بر دو شاخص بيوژنز ميتوكندري در عضلۀ نعلي موش‌هاي نر چاق بود. تعداد 48 موش صحرايي نر 16 هفته اي[(وزن گروه‌هاي چاق 272 تا372 گرم(22/36±308/8گرم)؛ وزن گروه وزن معمولي 140تا197 گرم (22/21±158/6گرم)]،به شش گروه شامل وزن معمولي، چاق مرجع، چاق كنترل، چاق HIIT، چاق Q10 و چاق توأم تقسيم شدند. چاقي با رژيم پرچرب القا شد. مصرف روزانۀ Q10 به مقدار mg/kg.bw 500و تمرين HIIT (10وهله‌ فعاليت چهار دقيقه‌اي با شدت 85تا90 درصد v VO2 peak با دو دقيقه‌ استراحت) به مدت12 هفته انجام شد. متغيرها به روش وسترن بلات و اسپكتروفتومتري اندازه‌گيري شدند و داده‌ها با تحليل واريانس يك‌راهه مقايسه شدند. در گروه‌‌هاي چاق مرجع و كنترل، مقدار پروتئين PGC-1α عضلۀ نعلي كمتر از گروه وزن معمولي بود (به ترتيب P=0.001 و P=0.003) و فعاليت آنزيم سيترات سنتاز (CS) بيشتر بود (به ترتيبP=0.039وP=0.031).Q10 ، (P=0/001)، HIIT (0.001=P) و اثر توأم(0.001=P) مقدار PGC-1α را از گروه وزن معمولي نيز فراتر بردند كه از اين لحاظ اثر HIIT بيشتر از Q10 بود(0.017=P). اما هيچ يك از مداخلات، فعاليت CS را تغيير ندادند(P 0.05). مي‌توان عنوان كرد كه چاقي بيوژنز ميتوكندري عضله را تضعيف مي‌كند و HIIT به‌طور مناسبي سبب جبران اين وضعيت و حتي ارتقاي آن در مقايسه با موش‌هاي وزن معمولي مي‌شود. مكمل Q10 نيز داراي اثرات مفيد اما ضعيف‌تر از HIIT است؛ با اين‌حال، به دليل كمبود شواهد و محدوديت‌ها لازم است محدوديت هاي بيشتري انجام شود.