وحياني بودن الفاظ و قرائت قرآن و نقد ديدگاه مستشرقان

با نزول اولين آيات قرآني توسط روح‌الامين بر قلب پيامبرJ و تلاوت و اقراء آن توسط ايشان بر مردم آن روزگار، با هجمه‌ها و شبهات گوناگوني از جانب مشركان و يهوديان و مسيحيان و ... روبرو شد. از ترديد در اصل امكان نزول وحي و وقوع آن، تا متهم كردن به سحر و جادو و تأثيرپذيري از كاهنان و قول بشر دانستن و... كه قرآن خود بدان‌ها پرداخته است تا قرون اخير كه با هجمه سازمان‌دهي شده توسط مستشرقان در پوشش تحقيقات علمي براي اثبات رخنه در الفاظ وحي و يا وجود تحريف در قرآن دست به تأليفاتي در اين زمينه زده‌اند. اين فعاليت‌ها در در قالب تصحيح بسياري از كتاب‌هاي قديمي تاريخ قرآن و اختلاف قرائت و يا ارائه رساله‌هاي دانشگاهي و بخش‌هايي از كتاب و يا تأليفات انجام‌شده در اين زمينه، به دليل وجود اختلاف قرائت در قرآن و به دليل تعدد مصاحف و اعتقاد به تعدد قرائات از ناحيه مسلمانان، به‌نوعي نسبت به اصالت متن قرآن مناقشه كردده‌اند و آن را نشانه‌اي بر عدم ثبات و اصالت متن قرآن گرفته‌اند. در اين مقاله با استفاده از روش توصيفي ـ تحليلي به‌نقد و بررسي اين ادعا پرداخته شده است.