بررسي طنز در آثار بهرام صادقي بر اساس نظريۀ رابرت‌ليو با تأكيد بر (سنگر و قمقمه‌هاي خالي و ملكوت)

نظريۀ طنز زبانۀشناختي رابرت‌ليو، يكي از نظريات كامل زبان‌شناسي در باب طنز است كه پيش از رابرت‌ليو تحت‌ عنوان نظريۀ «انگارۀ معنايي» توسط ويكتور راسكين مطرح گرديد و با واكاوي‌ها و نقد گوناگون مواجه شد كه يكي از آنها الگوي رابرت‌ليو مي‌باشد؛ ليو معتقد است طنز زبان‌شناختي از نوع غير زبان‌شناختي آن متفاوت و جداست و اين تنها ابهام است كه سبب مي‌شود طنزي، ويژگي زبان‌شناختي به خود بگيرد؛ اين ابهامات در سه حوزۀ آوايي، واژگاني، نحوي و كاربرد شناختي رخ مي‌دهد. بهرام صادقي براي طنز‌آميز كردن حكايات خود از مجموع انگاره‌هاي زبان شناختي نيز بهره برده است. نتيجۀ اين پژوهش كه با روش توصيفي – تحليلي به‌دست آمده است نشان مي‌دهد نظريۀ انگارۀ معنايي رابرت‌ليو و چهارچوب نظري آن تا حدود بسيار زيادي با آثار طنز بهرام صادقي همخواني دارد.