بررسي كاركرد پسوندها در زبان تركي آذري

زبان تركي از زبان‏هاي پيوندي است و يكي از گويش‏هاي آن‌ در حال حاضر در تبريز رايج است. موضوع اين مقاله بررسي كاركرد پسوند در اين گويش است و روش كار آن بر اين اساس است كه در توضيح كاركردهاي صرفي و نحوي پسوندهاي بسيط، استقلال و معني‏داربودن واژهها را ملاك تعيين نوع واژه مي‌داند. نتيجه اين بررسي نشان مي‌دهد كه پسوند در اين گويش كمك مي‏كند تا فعل به كلمات غيرفعل تبديل شود، كاركردهاي آن گسترش پيدا كنند و كلمات غيرفعل مانند فعل صرف شوند. اين امر موجب مي‌شود‌ كه فعل‌ها و كلمات در حدي تنوع و تعدد يابند كه بتوانند معاني و مفاهيم و امور و عواطف را با تفاوت‌هاي بسيار ظريف و جزئي بيان كنند. 80 پسوند از 196 پسوند رايج در اين گويش بسيط هستند. يك كلمه مي‌تواند تا هفت پسوند بپذيرد. تعدادي از پسوندها ماهيت ساختواژي كلمات و تعدادي ديگر كاركرد نحوي آن‌ها‌ را تعيين مي‌كنند. بلافاصله پس از ستاك، پسوندهاي صرفي و در پايان پسوندهاي نحوي قرار مي‏گيرند. پسوندها طبق قوانين هماهنگي واكه‌ها، به چند صورت تلفظ مي​شوند​.