شخصيت پردازي در حكايت هاي الهي نامه عطار نيشابوري

A Study on the Characterization of Attar Neyshabouri's “Elahi Nameh”

عطار، از بزرگترين عارفان شاعر قرن ششم و اوايل قرن هفتم هجري است كه براي بيان مفاهيم عميق عرفاني خود از داستان و حكايت بهره گرفته است، چراكه انسان، مخاطب خاص وي مي­باشد. الهي­نامه يكي از آثار برجسته عطار است كه شاعر ضمن آن موفق خلق حكايات زيبا و عميقي شده است. با توجه به نقش كليدي كه شخصيت ­پردازي در آفرينش داستان­ها و حكايات دارد، مسئله شخصيت­ پردازي در الهي­ نامه و انطباق آن با داستان­ها­ي مصور مطرح مي ­گردد. اين پژوهش با بر روش توصيفي و تحليلي و با تكيه بر داده­ هاي كتابخانه­اي انجام شده است. يافته ­هاي پژوهش حاكي از اين است كه شخصيت، عنصر حادثه و سرعت رخداد آن، از عناصر مهم داستان و داستان­ نويسي مي­باشد در حكايات عطار وجود دارند. هر چند اثر مذكور جنبه زهد و اخلاق ­گرايي دارد اما چيدمان و سرعت حوادث داستان عامل محرّك و پيش­برندۀ هر يك از داستان­هاي آن محسوب مي­شود و در نهايت به طور كلّي مي­توان گفت كه در حكايت و داستان و رمان نمي­توان با يك ديدگاه حركت كرد و يا نتيجه كلي گرفت كه عناصر داستان، شالوده­ي اصلي حكايت­ها و داستان­ها را مي­سازند يا داستان و حكايت­­ها به عناصر داستان بها و معنا مي­ دهند. توانمندي عطار در توصيف دقيق حكايات، منجر به تصويرسازي ملموس از حكايات گرديده است. اهداف پژوهش: 1.واكاوي چگونگي عناصر حكايات در الهي­ نامه­ي عطار. 2.بررسي شخصيت ­پردازي در حكايات الهي­ نامه­ي عطار. سؤالات پژوهش: 1.حكايات موجود در الهي ­نامه­ي عطار داراي چه مختصاتي است؟ 2. شخصيت ­پردازي چه جايگاهي در حكايات الهي­ نامه دارد؟