اثربخشي بازي‌درماني آدلري بر اضطراب اجتماعي و كمال‌گرايي ناسازگارانه كودكان داراي لكنت‌زبان

هدف: پژوهش حاضر بررسي اثربخشي بازي‌درماني آدلري بر كاهش اضطراب اجتماعي و كمال‌گرايي ناسازگارانه كودكان داراي لكنت زبان بود. روش: روش پژوهش از نوع نيمه‌آزمايشي و طرح آن پيش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري تمامي كودكان 8 تا 12 ساله داراي لكنت‌زبان مراجعه‌كننده به مراكز گفتار درماني شهر شيراز در سال تحصيلي 97-98 بودند. نمونه پژوهش حاضر شامل 24 نفر از كودكان داراي لكنت‌زبان كه از نظر اضطراب اجتماعي و كمال‌گرايي ناسازگار در مرز باليني قرار داشتند، بودند؛ به شيوه نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. براي جمع‌آوري اطلاعات از مقياس اضطراب اجتماعي لايبوويتز (2003) و كمال‌گرايي چندبُعدي فراست و همكاران (1990) در دو مرحله پيش‌آزمون و پس‌آزمون استفاده شد. محتواي جلسه‌ها بر اساس بازي‌درماني آدلري تهيه شد. داده‌ها نيز با روش‌هاي آماري توصيفي و تحليل كوواريانس تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه ميانگين نمره‌هاي اضطراب اجتماعي و كمال‌گرايي ناسازگار و مؤلفه‌هاي آن گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل كاهش معناداري پيدا كرده است. نتيجه‌گيري: بنابراين بازي‌درماني آدلري در كاهش اضطراب اجتماعي و كمال‌گرايي ناسازگار كودكان داراي لكنت‌زبان مؤثر بوده است.