انسان بدهكار و بدهي اجتماعي در ايران بعد از جنگ؛ تجربۀ تعديل ساختاري

قصد دارم در اين پژوهش بر روي شكل يافتنِ كردارها و كنش‌ها، اخلاقيات، جنبه‌هاي وجوديِ افراد و نظم‌پذيري‌شان در بسترِ بدهي‌هاي اجتماعي ايرانِ بعد از جنگ متمركز شوم تا شايد از اين رهگذر بتوانم نظمِ اجتماعيِ برساخت‌شده و همزمان برسازندۀ وضعيتِ نئوليبرال در دورانِ معاصر را تشريح و تبيين كنم. عمدۀ پژوهش‌هايي كه دربارۀ اقتصادِ ايران صورت گرفته تنها به توضيحِ برهه‌هاي مختلفِ اقتصادي در حكومت‌ها يا دولت‌ها و نهايتاٌ تأثير آن بر معيشت و احوالاتِ صرفاٌ اقتصاديِ مردمِ آن دوره تاكيد گذاشته‌اند، و كم‌تر مسئله را به گونه‌اي در نسبت با نحوۀ ساخت‌يابيِ انسان‌ها و انتظامِ اجتماعي و رابطۀ بين مناسبات اقتصادي و پيدايشِ سوژه‌هاي مربوط به آن وضعيت مطرح مي‌كنند. به نظر مي‌رسد كه حكومتمندي و خلقِ سوژه‌ها در مناسباتي مشخص از وضعيتِ بدهكارسازي، نقشي اساسي در بازتوليد و حفظ و تحكيمِ همان مناسبات دارند و تنها به ميانجيِ آگاهي از وجوهِ انضماميِ انسانِ موجود در آن وضعيت، يا دستِ كم پررنگ كردنِ لحظاتي از اين وجوه است كه مي‌توان به دركي سنجش‌گرانه و انتقادي از وضعِ انسانِ معاصر رسيد. در اين پژوهش سعي دارم تا ضرورتِ گفته شده در سطورِ پيش را به كار ببندم و تلاش كنم تا نظمِ جديدِ اجتماعي، مسئلۀ حكومتمندي و توليدِ سوژه‌هاي متناسب با وضعيت، و همچنين شرايط امكانِ بازتوليدِ روابط توليد-قدرت را در بسترِ سياست‌هاي اقتصاديِ ايرانِ بعد از جنگ به پرسشِ اصليِ اين پژوهش بدل كنم.